martes, 21 de junio de 2011

Foolish.


La vida me ha hecho darme cuenta de que las cosas no caen del cielo. Sin esfuerzo, no se obtiene la gloria, sin intentarlo, no vas a conseguirlo. Pero aún así, mantuve una fe estúpida aunque desde el principio sabía que me iba a quedar igual, o incluso peor, porque el dolor se intensificaría. Soy racional, y al mismo tiempo una ilusa y soñadora empedernida. Tanto, que me hace ser estúpida de un modo abismal.

Hace varias semanas dije que no lo iba a volver a intentar, que tiraba la toalla contigo porque me sentía mucho más que agotada. Pero he sido una estúpida porque lo he seguido intentando. He seguido corriendo tras tu tren aun sabiendo que era imposible alcanzarlo. Y es que aunque esté cansada, no quiero dejar de correr. Sin embargo, ya he aminorado el paso. Lo dejo en ti, en tus manos, es tu decisión. O lo rescatas, o lo dejas caer para que nunca más vuelva.
Me conoces lo suficiente como para saber que cuando nos veamos, si esto sigue así hasta entonces, no correré a tus brazos. Tendrás que arrancarme la sonrisa, porque no me apetecerá regalártela.
Te quiero, pero no como para seguir arrastrándome.

Y puede que esté sacando conclusiones antes de tiempo pero, a pesar de ser una ilusa, soy también realista, y conozco las cosas tal y cómo son. En mi corta existencia me he cruzado con tantos tipos de persona distintas que, aunque a veces me pueda equivocar, sé bastante bien los sentimientos que pueden o no aflorar en las personas.
Quiero dejar de darle vueltas a las cosas que haces. Quiero dejar de pensar en ti.
¿Por qué tuviste que hablar tanto conmigo?

No sé por qué no dejo de escuchar la canción que ahora me recuerda a ti.

Written by Ness.

Et necessito, ho sento. M'odio per ser tan dèbil, no saps quant m'arriba a frustrar estar així, però ets tot el que vull ara mateix. Per més que pensi que puc viure sense tu, cada cop ho tinc més clar, no puc viure ni tan sols un segon sense veure't.

No ho entens, no tens ni puta idea de com et trobo a faltar. Vull tenir sempre al davant un somriure teu, els teus rinxols, els teus ulls petits i marrons. Nomes et vull a tu, els teus petons, les teves carícies, les teves paraules. No em puc desempallegar d'aquest sentiment que m'oprimeix el cor, ets més fort que jo.

Ja se que jo per tu no soc res, o potser simplement et fa por que pugui ser alguna cosa, però... no puc evitar-ho, entens? No puc trobar l'arrel d'aquest amor confús, no puc deixar de regar-lo amb el dolç dolor que em dones. Com vols que t'ho digui, què més vols de mi? Tan difícil és d'entendre? T'ESTIMO.

No puc més, no aguanto el teu joc, jo no puc ser lliure com ho ets tu, ho he intentat i per més que m'aixeco de cada caiguda és el sentiment d'estimar-te el que em fa tornar, no pas la meva voluntat de fer-te fora del meu ésser. M'has encadenat a tu, amb tanta força que no puc fer res més que intentar respirar. És llavors quan em deixes sola, quan tot semblava tan perfecte, quan tot era nostre, te'n vas sense dir res.

Doncs està bé, si tinc que oblidar-te m'hauràs de tallar tu mateix les cadenes.


Si os ha gustado, visitad "Brain shaped soul" para más textos escritos por ella.


Petita, saps que no m'agradaria entendre't amb aquest text, m'agradaria no saver com et sents perquè a mi no m'ocorre. Però sé perfectament el que vols transmetre amb cada lletra d'aquest escrit. I fa tant de mal.
De debó que només per una vegada, m'agradaria no entendre el que transmets.
T'estime, nena.

miércoles, 15 de junio de 2011

Keep holding on.

Yo puedo seguir animándoos, seguir dándoos consejos, seguir haciendo tonterías para que estéis bien, seguir luchando por mí y por todos porque no me gusta que las injustícias se queden impunes y mil cosas más, porque os quiero.
Pero no tengo fuerzas.
¿Sabéis qué siento? Que tengo fuerzas para todo el mundo menos para mí, que soy la que más lo ha estado necesitando desde hace más de un año.
Me gusta ayudaros, pero yo también necesito ayuda. Aunque al parecer la única que voy a recibir va a ser la de algún psicólogo cuando sienta que me falta la cordura.

martes, 14 de junio de 2011

Nowhere left to run.


I’ve got nowhere left to run, I’ve got nowhere left to hide.
If you leave me, I would die.
Without you I’m not a survivor.
Cause I need you. Yes, I need you to save me from the doom.
I’ve got no more love to give, I’ve got no more tears to cry.
If you leave me, I would die
.

McFly - Nowhere left to run (acoustic)

domingo, 12 de junio de 2011

Odette Toulemonde.



-Balthazar...
-¿Mmm?
-No estoy enamorada de usted.
-¿Ah, no?
-No, no estoy enamorada de usted, yo le amo.
-Entonces... es mucho más importante.

Ambos ríen, pero Balthazar sigue y con más fuerza.

-¿Qué le pasa?
-No lo sé. Quizá soy feliz.

Balthazar sigue riendo.

Sorry if I don't fake it.

Pues no. Lo siento, pero no me importa ni me preocupa lo más mínimo.
Por si mi cara de póquer al recibir la noticia no lo ha dejado claro.

jueves, 2 de junio de 2011

I tried.

I swear I have really tried to keep in touch with you. I have tried my best to stay by your side. Because the last thing I want is to lose you.
But I'm exhausted. So if you don't take my hand, I won't hold yours.

This makes me feel so damn sad.

Nobody said it was easy. I knew it and I didn't care. But... no one ever said it would be so hard.