sábado, 24 de diciembre de 2011
Giving up.
viernes, 23 de diciembre de 2011
The Scientist
sábado, 17 de diciembre de 2011
Daydreaming.
I spend all the time imagining things that would be awesome if they'd happen, or just things that could make me feel better for a while. It's like the only way I can keep having hope of my future. Hoping that one day, the sun will shine for me. One day when my life will be just easy. Even if it's just for one single day.
My wounds will be healed, I'll be in peace with myself.
I need that, like my lungs need air, like my heart needs its beating and my veins need the blood.
When everybody sleeps, I'm still awake just to be able to keep dreaming with silly things that keep me... the way I am -stupid, fool but realistic in an almost pessimistic way-, or make me feel fine whilst the dream remains in my mind.
Because when I fall asleep, horrible nightmares spend the night chasing me. Every damn night.
That's why I don't sleep a lot of nights, to have that something that keeps me alive.
Even if it's just for a little while.
jueves, 1 de diciembre de 2011
domingo, 6 de noviembre de 2011
Plató.
Ways to live.
miércoles, 2 de noviembre de 2011
It won't happen.
lunes, 24 de octubre de 2011
Memories, always memories.
domingo, 16 de octubre de 2011
Bittersweet.
lunes, 12 de septiembre de 2011
Broken chains.

domingo, 11 de septiembre de 2011
For bitter or worse
miércoles, 10 de agosto de 2011
Bound to you.
Siento que me tienes encadenada a tus tobillos.
Al principio me gustaba, me deleitaba el volver a sentir las mariposas en el estómago cuando pensaba en ti, te veía, me abrazabas, me decías que me amabas, sonreías y clavabas tus ojos en los míos. Ansiaba encontrar el momento idóneo para hablar contigo, verte o encontrarnos. Adoraba tener una sonrisa tonta en los labios que permanecía intacta durante horas, y que volvía con el recuerdo transcurrido bastante tiempo.
Pero ha pasado algo de tiempo, y ya no me gusta.
Ya no me siento bien cuando paso mucho tiempo pensando en ti, en todo lo pasado, lo que no ocurrió y lo que nunca sucederá. Las mariposas ahora me producen náuseas y los recuerdos de todo lo pasado me desgarran el pecho.
Dejé de correr tras tu tren. Mis piernas no dieron para más, mis pulmones ardían y, finalmente, mis rodillas se doblaron y caí al suelo, inconsciente. Pero cuando volví a despertar me di cuenta de que seguía en movimiento. Contra mi voluntad, unas cadenas en mis muñecas y tus tobillos tiraban de mi cuerpo haciendo que me mantuviera tras de ti. Luché, traté de librarme con todas mis fuerzas pero no te importó lo más mínimo, no te diste cuenta de que las piedras del camino me arañaban la piel y el revoltijo de tierra me impedía respirar. No me cuidabas, no te importaba. Seguiste caminando sin sentir las cadenas que me tenían atada a ti.
En uno de esos días en los que caminabas en silencio, sin darte cuenta de mi presencia, o ignorándola, encontré una llave en mi bolsillo; encajaba con el candado de mis cadenas. Todavía no la he utilizado, llevo varios días esperando el momento de utilizarla y correr lejos de todo lo que significa para mí tu nombre, o que las cadenas desaparezcan del modo que aparecieron.
No me quiero alejar de ti, pero si las cadenas no se van, seré yo quien lo haga en silencio.
lunes, 1 de agosto de 2011
PS: I love you
"No me propuse sentir algo por ti, ocurrió porque sí. Así que, lo siento."
"Pero recuerda que aunque estemos solos, estamos unidos en la soledad."
domingo, 31 de julio de 2011
Now there's nothing.
“Nada.” Digo con un hilo de voz.
No me duele, no me desgarro por dentro. Dices que quieres sentirte como yo me siento ahora. No te creo. ¿De verdad quieres sentirte como me siento, o solo quieres conocer el trato que me hice? Quieres que hable, que escupa toda la rabia sobre ti. Pero ni siquiera siento eso.
Me miras cargado de sentimiento clavando con agujas en nuestros ojos tratando de hacerme explotar, yo también te miro fijamente, pero mis pupilas no dicen nada. Me zarandeas, me gritas que reaccione, que te golpee, que deje fluir todo lo que siento. Pero no siento nada.
“¡Explota de una maldita vez! ¡Ódiame, pégame, lo que sea! ¡Me estás matando así!”
Te levantas desesperado de la silla que colocaste frente a mí antes de hablar y paseas con nerviosismo por la habitación. Golpeas varios muebles y vuelcas algunas sillas mientras te miro con los ojos vacíos.
“¡Joder, no me hagas esto! ¡Reacciona!”
Caminas deprisa hacia mí, te dejas caer de rodillas y lloras sobre ellas. Mis manos se alejan de mi regazo cuando tú te acercas. Miro a nuestro alrededor, sin sentir nada.
“No puedes dejarlo así, tienes que decirme algo. Dime que me odias, que soy la persona a la que más odias, que te arrepientes de haberme conocido, ¡lo que sea! Solo háblame, por favor.”
Desgraciadamente, pareces seguir sin comprender que como no siento nada, no tengo nada que decirte.
“Estírame del pelo hasta arrancármelo, desgárrame el cuello con tus uñas, golpéame con todas tus ganas hasta matarme. Haz algo. Haz que me sienta como tú te sientes ahora. Este silencio es peor que toda la ira que puedas descargar sobre mí, ¡me mata!”
“No recuerdas lo que te dije hace unos meses atrás.”
Me miras curioso a la vez que aliviado por escuchar mi voz en calma.
“Te dije que a mayor decepción, menos hablaba.”
“¿Estás decepcionada?”
“No.”
“Entonces, ¿qué sientes?”
“Nada.”
“¿Me sigues amando?”
Silencio. Vuelves a clavar tu mirada con fuerza, intentando entrar en mi mente, tratando que explote y te destroce.
“Tu silencio es la peor tortura que jamás podría imaginar.”
Te levantas y caminas hacia la ventana. Tratas de calmar tus lágrimas, intentas no sentir nada, como yo. Llueve a mares. Me levanto de la silla y cojo mi chaqueta que reposa en el sofá. Mientras me la pongo, vuelves frente a mí.
“¿Dónde vas?”
“No quiero torturarte con mi silencio. Es mejor que me vaya.”
Me coloco la capucha sobre la cabeza y te miro.
“Si te vas sin decirme nada más, moriré.”
“Entonces, lo siento mucho.”
Empiezo a caminar y cuando estoy casi en la puerta, me agarras y me dejas contra la pared, acercándote demasiado a mí.
“No puedes irte así, necesitas hablar.”
“Si lo necesitara ya lo habría hecho.”
Cojo la manga de tu jersey y deshago la prisión que acababas de crear. Evito rozar tu piel a toda costa. Abro la puerta encontrándome frente a frente con el temporal que ya había visto a través de la ventana y respiro profundamente.
“No te vayas. No, por favor.” Sollozas, intentando que dé media vuelta, tratando que ocurra algo salvo mi marcha.
No me despido, no te miro por última vez, no te dedico una despedida. No siento nada.
Adiós.
martes, 26 de julio de 2011
Until we bleed.

[...]So we're bound to linger on. We drink the fatal drop. Then love until we bleed. Then fall apart in parts. You wasted your times on my heart. You've burned. And if bridges gotta fall, then you'll fall, too.[...]
I need you to need me.
sábado, 23 de julio de 2011
New.
martes, 21 de junio de 2011
Foolish.

La vida me ha hecho darme cuenta de que las cosas no caen del cielo. Sin esfuerzo, no se obtiene la gloria, sin intentarlo, no vas a conseguirlo. Pero aún así, mantuve una fe estúpida aunque desde el principio sabía que me iba a quedar igual, o incluso peor, porque el dolor se intensificaría. Soy racional, y al mismo tiempo una ilusa y soñadora empedernida. Tanto, que me hace ser estúpida de un modo abismal.
Hace varias semanas dije que no lo iba a volver a intentar, que tiraba la toalla contigo porque me sentía mucho más que agotada. Pero he sido una estúpida porque lo he seguido intentando. He seguido corriendo tras tu tren aun sabiendo que era imposible alcanzarlo. Y es que aunque esté cansada, no quiero dejar de correr. Sin embargo, ya he aminorado el paso. Lo dejo en ti, en tus manos, es tu decisión. O lo rescatas, o lo dejas caer para que nunca más vuelva.
Me conoces lo suficiente como para saber que cuando nos veamos, si esto sigue así hasta entonces, no correré a tus brazos. Tendrás que arrancarme la sonrisa, porque no me apetecerá regalártela.
Te quiero, pero no como para seguir arrastrándome.
Y puede que esté sacando conclusiones antes de tiempo pero, a pesar de ser una ilusa, soy también realista, y conozco las cosas tal y cómo son. En mi corta existencia me he cruzado con tantos tipos de persona distintas que, aunque a veces me pueda equivocar, sé bastante bien los sentimientos que pueden o no aflorar en las personas.
Quiero dejar de darle vueltas a las cosas que haces. Quiero dejar de pensar en ti.
¿Por qué tuviste que hablar tanto conmigo?
No sé por qué no dejo de escuchar la canción que ahora me recuerda a ti.
Written by Ness.
No ho entens, no tens ni puta idea de com et trobo a faltar. Vull tenir sempre al davant un somriure teu, els teus rinxols, els teus ulls petits i marrons. Nomes et vull a tu, els teus petons, les teves carícies, les teves paraules. No em puc desempallegar d'aquest sentiment que m'oprimeix el cor, ets més fort que jo.
Ja se que jo per tu no soc res, o potser simplement et fa por que pugui ser alguna cosa, però... no puc evitar-ho, entens? No puc trobar l'arrel d'aquest amor confús, no puc deixar de regar-lo amb el dolç dolor que em dones. Com vols que t'ho digui, què més vols de mi? Tan difícil és d'entendre? T'ESTIMO.
No puc més, no aguanto el teu joc, jo no puc ser lliure com ho ets tu, ho he intentat i per més que m'aixeco de cada caiguda és el sentiment d'estimar-te el que em fa tornar, no pas la meva voluntat de fer-te fora del meu ésser. M'has encadenat a tu, amb tanta força que no puc fer res més que intentar respirar. És llavors quan em deixes sola, quan tot semblava tan perfecte, quan tot era nostre, te'n vas sense dir res.
Doncs està bé, si tinc que oblidar-te m'hauràs de tallar tu mateix les cadenes.
Si os ha gustado, visitad "Brain shaped soul" para más textos escritos por ella.
Petita, saps que no m'agradaria entendre't amb aquest text, m'agradaria no saver com et sents perquè a mi no m'ocorre. Però sé perfectament el que vols transmetre amb cada lletra d'aquest escrit. I fa tant de mal.
De debó que només per una vegada, m'agradaria no entendre el que transmets.
T'estime, nena.
miércoles, 15 de junio de 2011
Keep holding on.
Pero no tengo fuerzas.
¿Sabéis qué siento? Que tengo fuerzas para todo el mundo menos para mí, que soy la que más lo ha estado necesitando desde hace más de un año.
Me gusta ayudaros, pero yo también necesito ayuda. Aunque al parecer la única que voy a recibir va a ser la de algún psicólogo cuando sienta que me falta la cordura.
martes, 14 de junio de 2011
Nowhere left to run.

I’ve got nowhere left to run, I’ve got nowhere left to hide.
If you leave me, I would die.
Without you I’m not a survivor.
Cause I need you. Yes, I need you to save me from the doom.
I’ve got no more love to give, I’ve got no more tears to cry.
If you leave me, I would die.
McFly - Nowhere left to run (acoustic)
domingo, 12 de junio de 2011
Odette Toulemonde.

Sorry if I don't fake it.
jueves, 2 de junio de 2011
I tried.
But I'm exhausted. So if you don't take my hand, I won't hold yours.
This makes me feel so damn sad.
miércoles, 18 de mayo de 2011
Complex.
Se me había pasado un poco, hacía tiempo que no me obsesionaba por eso, ni siquiera lo pensaba. Ahora es mucho peor que antes.
sábado, 23 de abril de 2011
Hurt.
I would hold you in my arms, I would take the pain away.
Thank you for all you've done.
There's nothing I wouldn't do to hear your voice again.
Sometimes I wanna call you, but I know you won't be there.
Oh, I'm sorry for blaming you, for everything I just couldn't do.
Some days I feel broke inside but I won't admit.
Sometimes I just wanna hide 'cause it's you I miss.
Would you tell me I was wrong? Would you help me understand?
There's nothing I wouldn't do to have just one more chance.
To look into your eyes and see you looking back.
If I had just one more day I would tell you how much that I've missed you.
It's so out of line to try and turn back time.
I just changed the meaning of the father for the friendship.
